Obnova manastira

 

Posle Drugog srpskog ustanka Srbi su nastojali da dobiju dozvolu da zidaju nove i obnavljaju stare crkve. Jer je u to vreme u oslobođenoj Srbiji,severno od zapadne Morave,crkava bilo vrlo malo. Manastiri su bili retki sa malo kaluđera.Još 1820. godine Miloš je tražio od sultana pismenu potvrdu o slobodi zidanja novih i obnovi starih crkava. U petom članu Akermanske konvencije,sklopljene između Rusije i Turske 25.septembra 1826. godine,priznali su slobodu vere.

Mitroploit Mihailo je napisao da je hram Prepodobne mučenice Paraskeve ozidan od tvrdog materijala,na starom postojećem temelju 1818.godine. Zna se da je stare zidine pronašao jerej Anđelko Vučetić bivši paroh donjo mutnički i to još kao đak.odmah ih je pokazao svom duhovniku,nekom Serafimu jeromonahu manastira Kalenić,koji raskrči oko zidina i zatim ih pokri lipovim lubom da ih zaštiti. Inače jerej Anđelko je bio poznat po bradi dugoj do zemlje koju je morao savijati i vezivati da mu ne bi smetala. U to vreme narod se već okupljao oko manastira zbog vode tzv. Vrela u kome se kupao verujući da će od bolesti se izlečiti. Jednom prilikom dođe neki bolesnik,u oči samog petka i koji se u pomenutoj vodi okupa i iz pobožnosti uđe u napuštene zidine da se Bogu moli. Pošto je bolesnik ozdravio o tome je svuda pričao: Meni Bog i sv. Petka pomaže,pa je po predanju,zbog toga po osnivanju manstir posvećen sv.Petki.

About the author: Milovanović Siniša

Оставите одговор